We Wrocławiu jest 630 tysięcy pieszych. Czy wygodnie chodzi im się po mieście? Po raz kolejny to sprawdziliśmy. Tym razem wzięliśmy pod lupę zapisy Wrocławskiej Polityki Mobilności (WPM). Czy działania władz i urzędników je spełniają?

Od dawna zajmujemy się tematyką pieszą. W 2015 i 2016 realizowaliśmy duży projekt, w którym badaliśmy możliwości poruszania się po Wrocławiu, biorąc na warsztat bezpieczeństwo i wygodę pieszych. Zebrane przez nas obserwacje wraz z proponowanymi rozwiązaniami zawarliśmy w publikacji Pieszy Wrocław. Dobre praktyki i zestaw rekomendacji dla rozwoju miasta. Teraz przedstawiamy kolejne opracowanie.

237 km dróg dla rowerów, 17 mln zł na rozwój ruchu jednośladów (w 2017 r.), strategia planowania inwestycji szeroko konsultowana z eksperckimi organizacjami po-zarządowymi — coraz więcej decyzji i podejmowanych działań sprzyja osobom wybierającym rower we Wrocławiu. Niestety, wskaźniki z Polityki Rowerowej Wrocławia są dalece nieosiągnięte.

Miasto może uchwalić dowolną strategię, ale miernikiem jej realizacji zawsze będą polityczne decyzje. Ich częścią jest uwzględnienie zapisów danej strategii w budżecie. Jak jest w przypadku transportu? Czy możemy powiedzieć, że Wrocławska Polityka Mobilności jest rzeczywiście realizowana? Sprawdziliśmy to.

Budowa jak najszerszego poparcia społecznego dla zrównoważonej mobilności nie obejdzie się bez pełnego zrozumienia przez władze Wrocławia, że to temat palący. Zamiast ulegać krytyce osób, które wierzą, że rozbudowa dróg rozwiąże problemy naszego zakorkowanego miasta, należy podjąć odważne kroki w kierunku harmonijnego modelu transportu.

Dialog społeczny to istotny obszar Wrocławskiej Polityki Mobilności. Właściwe przeprowadzenie procesu partycypacji — od informowania po współtworzenie rozwiązań z grupami interesów — wpływa na poprawne wdrożenie poszczególnych obszarów tego dokumentu. To również uświadamianie i kształtowanie społecznej odpowiedzialności za podejmowane codziennie przez każdego z nas decyzje.